Aparte de su bandera, el rojo es habitual en Perú. Las vestimentas de las mujeres de cualquier edad y condición, resaltan aún más sobre los verdes y majestuosos valles.
A pesar de su extensión y de sus escasos 150 euros mensuales de sueldo base, los peruanos aman a su país y se alegran al saber que a nosostros los turistas también nos gusta esta tierra.
Estamos a punto de dejar la Cordillera Blanca, donde hemos tenido la suerte de colaborar unos días con "Seeds of Hope" en su labor educativa con niños de diversas edades y muy pocos recursos económicos y familiares.
Su sonrisa y agradecimiento, tan grandes como sus montañas, hacen que prosigamos el viaje con la intención de regresar de nuevo.
Los voluntarios de diversos paises que aquí trabajan, consiguen que esta "semilla de esperanza" no sea solo un nombre.
Seguimos conociendo nuevas realidades de este "mundo" cada vez más intenso como es Perú.
Finalmente no entraremos en la selva; es difícil moverse por caminos embarrados y supondría un retraso considerable en nuestra ruta.
Quedan aún muchos paises por conocer y tres años es muy poco tiempo si viajas con el corazón.
domingo, 23 de marzo de 2008
jueves, 20 de marzo de 2008
Un molt de Perú
Ja fa més d´un mes que descobrim Perú.
Aquí hem pedalat per l´altiplà, per la serra i per la costa; hem passat fred i calor; hem compartit gastronomia criolla amb grans i petits; hem disfrutat de converses sobre política, colonitzacions i patrimoni; hem vist des de nins fent de pastorets fins a cotxes de luxe, etc.
En definitiva, de Perú ens durem una ben ampla visió i una marcada petjada.
A més, hem tengut oportunitat d´entrar dins les aules dels més desfavorits gràcies a l'ONG Seeds of Hope (http://www.peruseeds.org/). A Huaraz hem deixat descansar les bicicletes i hem anat a escoleta . Des d´aquí un crit a qui vulgui col·laborar amb aquestes llavors d´esperança (informau-vós a la seva pàgina web). Estan molt organitzats, l´ ajuda arriba directament als nins: se´ls proporciona hores de suport escolar, se´ls inculca hàbits d´higiene i se´ls complementa la seva alimentació (llet, civada i fruita). Així mateix s´estableix un contacte amb les seves famílies a qui d´alguna manera també "s´educa". Han estat pocs dies, degut que , encara que no ho sembli, no anam sobrats de temps), però pensam que la tasca ha estat ben profitosa.
Ara ens dirigirem cap a Equador (hi arribarem en uns 10 dies) i a veure quines sorpreses ens esperen al nou país.
Aquí hem pedalat per l´altiplà, per la serra i per la costa; hem passat fred i calor; hem compartit gastronomia criolla amb grans i petits; hem disfrutat de converses sobre política, colonitzacions i patrimoni; hem vist des de nins fent de pastorets fins a cotxes de luxe, etc.
En definitiva, de Perú ens durem una ben ampla visió i una marcada petjada.
A més, hem tengut oportunitat d´entrar dins les aules dels més desfavorits gràcies a l'ONG Seeds of Hope (http://www.peruseeds.org/). A Huaraz hem deixat descansar les bicicletes i hem anat a escoleta . Des d´aquí un crit a qui vulgui col·laborar amb aquestes llavors d´esperança (informau-vós a la seva pàgina web). Estan molt organitzats, l´ ajuda arriba directament als nins: se´ls proporciona hores de suport escolar, se´ls inculca hàbits d´higiene i se´ls complementa la seva alimentació (llet, civada i fruita). Així mateix s´estableix un contacte amb les seves famílies a qui d´alguna manera també "s´educa". Han estat pocs dies, degut que , encara que no ho sembli, no anam sobrats de temps), però pensam que la tasca ha estat ben profitosa.
Ara ens dirigirem cap a Equador (hi arribarem en uns 10 dies) i a veure quines sorpreses ens esperen al nou país.
domingo, 2 de marzo de 2008
con más de 3000 Km. pedaleados
Estamos en Perú, cerca de Ayacucho, esquivando los efectos de las fuertes lluvias que como sabeis, están azotando a Bolivia, Peru y Ecuador.
A modo de ejemplo, ayer fue realmente imposible pedalear por una pista totalmente embarrada.
Nos montamos en un camión de carga (sentados sobre cientos de sacos de fertilizante) a cielo descubierto. Nos esperaban 8 horas de socavones, barro, viento y la inesperada tormenta que iluminó durante horas con sus rayos los parajes por donde pasábamos... eso es aventura comentábamos empapados y tiritando de frio.
Hace ya varios días que estrenamos nuestro botiquín con una caida tonta al tropezar en marcha con el remolque de Cati (ver foto); sin más consecuencias que "una genollera de nin petit".
Perú nos sigue maravillando por su inmensidad (es, en extensión, como Portugal, España y Francia), sus gentes y sus paisajes.
Quizas lo peor sea su música, terriblemente monótona i casi siempre estridente. Ahora entendemos por qué todos los artistas españoles tinen éxito cuando vienen de gira por aquí.
Para los curiosos ahí van unas cuantas anotaciones:
máxima altura: 4500 m.
temperaturas: entre -5 y + 35 ºC
velocidad media en llano: de 21 a 25 Km/h
velocidad mínima en subida: 4 Km/h
velocidad máxima en bajada: 78 Km/h
momento de máximo peligro: ataque de perros contra Cati cuando pedaleaba
mejor lugar hasta el momento: Lago Titicaca Bolivia y Parinacota (lagunas, pueblo y volcán)
pinchazos: 2 del remolque
mejores carreteras: Chile
peores carreteras: Perú
tiempo "invertido" en pasos fronterizos y aduanas: 11 horas...
mejor gastronomia: Argentina
media de horas diarias dormidas: 9 h (somos unas marmotintas)
dias pedaleados: 44
y kilómetros recorridos: 3o11
A modo de ejemplo, ayer fue realmente imposible pedalear por una pista totalmente embarrada.
Nos montamos en un camión de carga (sentados sobre cientos de sacos de fertilizante) a cielo descubierto. Nos esperaban 8 horas de socavones, barro, viento y la inesperada tormenta que iluminó durante horas con sus rayos los parajes por donde pasábamos... eso es aventura comentábamos empapados y tiritando de frio.
Hace ya varios días que estrenamos nuestro botiquín con una caida tonta al tropezar en marcha con el remolque de Cati (ver foto); sin más consecuencias que "una genollera de nin petit".
Perú nos sigue maravillando por su inmensidad (es, en extensión, como Portugal, España y Francia), sus gentes y sus paisajes.
Quizas lo peor sea su música, terriblemente monótona i casi siempre estridente. Ahora entendemos por qué todos los artistas españoles tinen éxito cuando vienen de gira por aquí.
Para los curiosos ahí van unas cuantas anotaciones:
máxima altura: 4500 m.
temperaturas: entre -5 y + 35 ºC
velocidad media en llano: de 21 a 25 Km/h
velocidad mínima en subida: 4 Km/h
velocidad máxima en bajada: 78 Km/h
momento de máximo peligro: ataque de perros contra Cati cuando pedaleaba
mejor lugar hasta el momento: Lago Titicaca Bolivia y Parinacota (lagunas, pueblo y volcán)
pinchazos: 2 del remolque
mejores carreteras: Chile
peores carreteras: Perú
tiempo "invertido" en pasos fronterizos y aduanas: 11 horas...
mejor gastronomia: Argentina
media de horas diarias dormidas: 9 h (somos unas marmotintas)
dias pedaleados: 44
y kilómetros recorridos: 3o11
Suscribirse a:
Entradas (Atom)